Geerd WildersS-ro Geerd Wilders estas Nederlanda politikisto kaj gvidanto de partio por libereco (PVV), la tria laŭ influo politika partio en Nederlando. S-ro Wilders estas la unua eminenta politikisto en Eŭropa Unio kiu rekonis kaj agnoskis la tutan danĝeron sekve de islamiĝo de Eŭropo, kaj ne timas paroli pri tio. Pro tio lia vivo kaj libereco estas sub minaco: sub minaco de du flankoj.

Unuaflanke estas islamanoj inklude imamoj, kiuj konstante incitas ke la "fideluloj" murdu lin, kaj tiuj sendas al li sennobrajn murdminacojn. Sekve de tio la registaro devas seninterrompe gardi kaj kaŝi s-ron Wilders.

Duaflanke estas minaco de jura persekuto de Nederlanda registaro mem. Malgraŭ teorie proklamita libereco de esprimo, la leĝoj kaj precipe jura praktiko en Eŭropa Unio ambaŭ celas subpremi ajnan kritikon de islamo (sub preteksto kvazaŭ tio estus incito kontraŭ ies "religio"). Sekve de tio oni iniciatis proceson kontraŭ s-ro Wilders, kiu nun estas en progreso.


La parolo en Tel-Avivo, Decembro 5, 2010

Shalom chaverim (Pacon al vi, amikoj)!            
      
Permesu ke mi komencu dirante tion kun granda malĝojo, ke mi kunsentas kun via malfeliĉo pri pereo de pli ol 40 bravaj israelanoj, kiuj mortis dum la lasta incendio en Hajfo: multaj - dum penoj savi alies vivojn. Mia ŝtato Nederlando estas inter multaj aliaj, kiuj helpis estingi ĉi tiun fajron, kiu minacis al vivoj kaj propraĵo de miloj da civitanoj. Mian profundan kondolencon al la familioj de la pereintoj. Mi profunde simpatias al ili.

Israelo estas la fonto kiu tre inspiras min. Kiam unuafoje mi venis en Israelon kiel junulo, mi restis ĉi tie dum unu jaro.

Mi ne hontas, sed fieras stari por Israelo. Mi estas dankema por Israelo. Mi ĉiam protektos Israelon. Via lando estas lulilo de la Okcidenta civilizacio. Ni nomas ĉi-civilizacion Jud-Kristana pro tre grava kaŭzo.

Oni ofte konsideras Israelon maljuste. La mondo rigardas al la stato de palestinanoj en kamparoj por fuĝintoj de Libano, Gazo kaj de aliaj lokoj, kaj multaj akuzas Israelon. UN deklaras ke estas 4.7 milionoj da palestinaj fuĝintoj, akuzante Israelon. Tiuj voĉoj en UN diras, ke oni devas permesi al palestinanoj reveni al "Palestino". Tamen kie estas Palestino?

Multaj diras kvazaŭ Israelo devas solvi la problemon de Palestino. Tamen ĉu estas Israelo kiu kulpas pri la stato de palestinaj fuĝintoj?

Mia respondo estas "Ne". Estas Arab-landaj gvidantoj kiuj kulpas, kaj Islamo kiu kulpas. Mi unue ekspliku al vi kial, kaj poste mi diros, kie oni povas trovi Palestinon.

Fine de la 2a mondmilito rezultiĝis 50 milionoj da fuĝintoj. Hodiaŭ oni solvis ĉiujn problemojn pri tiuj fuĝintoj, kiuj ekzistis antaŭ la 1950aj1). Ĉiujn, krom nur unu problemo: tiu pri palestinanoj.

Kial oni ne solvis ĉi tiun problemon? La kialo estas simpla: ĉar la Arabaj landoj malebligis ĝian solvon. Ĉar Islamo malebligis ĝian solvon.

En majo de 1948 oni pritaksis la nombron da judoj en la arabaj landoj proksimume 1 miliono. Hodiaŭ ne pli ol 8000 judoj restis en la tuta Araba landaro. En 1948 la arabaj landoj igis la judojn fuĝi konfiskante ilian havaĵon. Pli da judoj fuĝis el la arabaj landoj, ol da araboj fuĝis el Israelo. Kie estas judaj kamparoj de la fuĝintoj?

Nenie.

Do kial ekzistas tiuj kamparoj de la palestinaj fuĝintoj sur teritorioj ĉirkaŭ Israelo? Ĉar oni ne bonvenigis palestinanojn al la najbaraj arabaj landoj. Estis neniu araba solidareco: oni loĝigis la fuĝintojn en kamparojn kaj mizerejoj, kie multaj el iliaj posteuloj restas ĝis nun.

Laŭ la internacia difino, la statuto de fuĝinto aŭ ekziligita persono aplikiĝas nur al la unua generacio de la fuĝintoj. Tamen UN faris escepton por la palestinanoj. Oni donis la saman statuton de fuĝintoj al la posteuloj: la statuton kiun havis iliaj prauloj. Tiamaniere la nombro de tiel nomataj fuĝintoj registritaj far UN kreskis de 711,000 en 1950 al pli ol 4.7 milionoj en 2010. Ili do uzas ĉi tiujn fuĝintojn kvazaŭ demografian armilon kontraŭ Israelo.

Kaj multaj kulpigas por tio Israelon anstataŭ la malgastigemajn arabajn landojn.

Miaj amikoj! Oni devas direkti la akuzon tien kie ĝi apartenas: al la araba landaro. La judaj fuĝintoj refaris siajn vivojn mem. Ili faris samkiel milionoj da fuĝintoj estis farintaj dum la antaŭaj historiaj epoĥoj, inklude en la 20a jarcento. Germanoj devis foriri el Sudetlando kaj la landoj oriente de riveroj Odero kaj Nejso. Devis fuĝi hungaroj el Transilvanio, helenojn oni elpelis el Agena bordo de Anatolio, hindoj fuĝis el Penĵabo.

Generacio post la generacio, la ofendo en tiuj fuĝintoj kaj iliaj posteuloj po-iom malgrandiĝis kaj malaperadis. La tempo kuracas vundojn. Ordinare oni fine akceptas la novan situacion.

Tamen Islamo igas islamanojn malami judojn eterne. Tio estas religia devo de islamanoj. Kaj do oni devas neniigi Israelon kiel hejmlandon de judoj.

La tiel influhava islama fakulo kiel Muhammad Tantawi, la granda imamo de Al-Azaro en Kairo (la plej prestiĝa centro de islama edukado), nomas judojn "malamikojn de Allaĥo". Notu, ke politikestroj kaj amaskomunikiloj en la Okcidento konsideris tiun Tantawi kiel "moderulon". Tamen kiamaniere tiu "moderulo" alparolis la delegacion de palestinaj islamanoj, kiuj vizitis lin en 2002?

Li urĝigis ilin pli intensigi sinmurdajn atakojn kontraŭ israelanoj dirante, ke ĉiu tiel nomata "martira operacio" kontraŭ - mi citas - "iu ajn israelano inklude infanojn, virinojn, kaj adoleskanoj, estas leĝa akto laŭ islama religia leĝo, kaj estas ankaŭ la islama devo: ĝis kiam la popolo de Palestino revenkos ilian landon".

Nizar Qabbani, unu el plej adorataj poetoj en la araba mondo, laŭdis la frenezecon de tiuj, kiujn blindigis la ideologio de malamo. En lia odo por "Intifado" li skribis:

"Ho, frenezuloj de Gazo!
Mil salutojn al la Frenezulo!
La epoĥo de politika racio delonge foriris.  
Do instruu nin frenezecon"

Tio ĉi estas esenco de la islamaj malamikoj kontraŭstarantaj judojn: la pura frenezeco.

Israelo aliflanke estas lumturo; ĝi estas kvazaŭ hanuka menorao, kies lumo varmigas la regionon
englutitan en mallumo antaŭ 1948.

Amikoj! Tio ne estas Israelo kiun oni akuzu por la situacio en la Meza Oriento. La problemo estas, ke Islamo rifuzas al Israelo la rajton ekzisti. Ĵus dum la lasta monato Fatah finis ilian kunvenon en Ramalao kun la deklaro kun aroga rifuzo agnoski Israelon kiel la juda ŝtato.

La problemo estas ankaŭ en la rifuzo de niaj Okcidentaj gvidantoj kompreni, ke Israelo estas kvazaŭ kanario en karbominejo por la Okcidento: Se oni neas la rajton de judoj vivi libere kaj pace, baldaŭ oni neos ĉi-rajton ankaŭ por ĉiuj aliaj. Se la lumo de Israelo estingiĝos, nin ĉiujn kovros mallumo. Se Israelo falos, do la Okcidento falos. Jen kial ni ĉiuj estas Israelo. [Sonas kiel Eric Hoffer]

Tamen ĝis kiam la Okcidento rifuzas kompreni ke la palestinanoj estas uzataj kiel armilo kontraŭ Israelo, la Okcidento ne kapablos vidi kiun envere necesas akuzi. Ĝi ne kapablos vidi, ke ne estas devo de Israelo estigi palestinan ŝtaton simple pro tio, ke ŝtato de Palestino jam ekzistas, kaj tiu ŝtato nomiĝas Jordanio.

Jes, miaj amikoj: Jordanio nome estas Palestino. Rigardu la mapon de ĉi tiu mondoparto post la kolapso de la Otomana imperio fine de la 1a mondmilito. Ambaŭ nuntempa Israelo kaj nuntempa Jordanio estis parto de la Brita mandato de Palestino.

Map of 1948En 1922 Britoj partigis Palestinon je Cis-Jordanio kaj Trans-Jordanio (la lasta konsistanta de 78% de la teritorio de Palestino). La Britoj donis ĉi-teritorion al sia aliancano, klan-estro de Hashemitoj Abdallah ibn Hussein. Abdallah estis filo de emiro Hussein bin Ali, la gardisto de islama sankta urbo Meko. La Hashemitoj apartenas al Quraish tribo - la tribo de la fondinto de islamo Mohamedo. Ili estas eksterlandanoj en Palestino.

En 1946 Trans-Jordanio iĝis sendependa ŝtato sub regado de Hashemitoj. En 1947 UN proponis partigi la restantan 22% de Palestino. Oni dividis la teritorion inter rivero Jordano kaj la maro por la Juda kaj Araba partoj. La reprezentantoj de judoj akceptis la partigan planon de UN, tamen la arabaj reprezentantoj rifuzis. Penante "forpuŝi ĉiujn judojn en la maron", ili ekis la militon de 1948 kaj estis venkitaj.

Ili tamen venĝis kontraŭ judoj en Orienta Jerusalemo kaj en la resto de Cis-Jordanio - la antikva Judio kaj Samario, tenataj far araba militforto. Do ili forigis eĉ la judajn nomojn de sur la mapo kaj anstataŭigis ilin per la ridinda termino "La Okcidenta bordo": rivera bordo 40 kilometrojn larĝa. Mi venis el lando plena de riveroj, kaj ĉe ni riveraj bordoj estas nur kelkdek metrojn larĝaj.  

Israelo inklude Judio kaj Samario estis lando de judoj ek de tempoj nememoreblaj. Judio signifas "La lando de judoj". Neniam en la historio de la mondo ĉi tie ekzistis iu aŭtonoma ŝtato kiu ne estis juda. Eĉ sekve de Diasporo (dispelo) de judoj far Romianoj en jaro 70, ne ĉiuj judoj foriris el ilia antikva lando. Judoj loĝis en la valo de Jordano dum jarcentoj ĝis arabaj invaduloj forpelis ilin en 1948 tiel, ke provincoj Judio kaj Samario estis okupitaj far Hashemita Regno de Trans-Jordanio, kiu mallongigis sian nomon simple Jordanio en 1950.

Kaj do ĝis 1967, ĝis kiam Israelo reakiris sian antikvan kernon Judion kaj Samarion, neniu, nek eĉ unu islama fakulo aŭ okcidenta politikisto iam ajn postulis, ke estu sendependa palestina ŝtato sur la teritorio de tiel nomata Okcidenta bordo.

Ĉu devas Israelo marĉandi la landon por la paco? Ĉu devas ĝi asigni Judion kaj Samarion al alia palestina ŝtato, la dua, tuj ĉe Jordanio?

Miaj amikoj! Estu mi plej eble klara: La konflikto ĉe la Mez-Oriento ne estas konflikto pri la teritorio, sed ĝi estas ideologia batalo.

Homoj eraras, pensante kvazaŭ se redoni Judion kaj Samarion kaj Orientan Jerusalemon, kaj havigi ilin al la palestinanoj, la konflikto inter Israelo kaj la araboj finiĝos. En 2005 Israelo jam oferis la terenojn en Gazo por la kazo de paco. Ĉu ĝi akiris la pacon?

Male: ĉar la konflikto estas esence ideologia, la situacio pli malboniĝis. Ĉar la konflikto estas ideologia, cedo de terenoj estas sen-efekta. Oni ne povas venki ideologion far cedoj. Ideologioj nur plifortiĝas kaj iĝas pli arogaj rezulte de cedoj.

Oni devas kontraŭstari ideologiojn per fera decidemo neniam cedi. "Neniam, neniam, neniam: por nenio granda aŭ malgranda, larĝa aŭ bagatela". Tio ĉi estas la leciono lernita de Winston Churchill, kiam li frontis la malbonon de la ideologio de Naziismo.

Ĉi-konflikto ci tie en la Mez-Oriento estas ne pri lando aŭ landlimoj, sed pri islama ĵiĥado kontraŭ la okcidenta libereco. Ek de la momento de fondo de Israelo la arabaj estroj rifuzis ĉiun ajn partigan planon kaj ĉiun ajn iniciaton de teritoria konsento. Islama ideologio simple neas la koncepton de juda ŝtato. Nek Hamas nek Fatah volas agnoski la rajton de juda popolo havi sian landon en sia propra historia hejmlando. Nenia teritoria cedo flanke de Israelo povas ŝanĝi tion.      
 
La ideologiaj malamikoj de Israelo volas forbalai Israelon kiel landon. Ili simple neas al la Juda lando ian ajn rajton ekzisti kaj vivi en paco, digno kaj libereco.

Por elvivi kaj por sia propra sekureco Israelo bezonas defendeblajn landlimojn. Ne eblas defendi landon nur 15 kilometrojn larĝan. Tio ĉi estas la strategia kialo ke Judoj devas ĉeesti en Judia kaj Samario.

Tial la judaj vilaĝoj kaj urbetoj en Judio kaj Samario ne estas obstakloj por paco; ili estas demonstro de judaj rajtoj por tiu ĉi teritorio. Ili estas etaj foraj instalaĵoj de libereco, defiantaj la ideologiajn fortojn, kiuj neas la rajton vivi en paco, digno kaj libereco ne nur por Israelo, sed por la tuta Okcidento.  

Ni neniam forgesu, ke Islamo minacas ne nur al Israelo; Islamo minacas al la tuta mondo. Sen Judio kaj Samario Israelo ne povos defendi Jerusalemon. La estonteco de la mondo dependas de Jerusalemo. Se Jerusalemo falos, Ateno, Romo, Parizo, Londono kaj Vashingtono sekvos2).

Do Jerusalemo estas la ĉefa fronto defendanta nian komunan civilizacion. Kiam la flago de Israelo ne plu flirtos super Jerusalemo, la Okcidento ne plu estos libera.

Tamen oni devas trovi pacan solvon ankaŭ por multaj palestinanoj en la kampoj por fuĝintoj en Libano, Gazo, kaj ĉie. Ĉiujare oni elspezas centojn da milionoj de eŭroj kaj dolaroj por la internacia helpo al la palestinanoj.

Ĉi-financa helpo tamen ne ebligas al la fuĝintoj akiri novajn domojn, la lokon por vivi kaj konstrui la estontecon por si, por siaj filoj kaj nepoj. Estas evidenta kie ĉi tiu loko devas esti. Ĝi estas Palestino, samkiel post la 2a mondmilito la evidenta loko por la germanaj fuĝintoj de Oriento estis Germanio. Ĉar Jordanio estas Palestino, estas devo de Jordania registaro bonvenigi ĉiujn palestinajn fuĝintojn, kiuj volas instaliĝi tie.

Ĝis la finaj 1980aj la jordaniaj Hashemitaj regnestroj ne neis ke ilia lando ja estis Palestino. Ili diris tiel multfoje. En 1965 Reĝo Hussein diris: "Tiuj organizaĵoj kiuj penas distingi inter palestinanoj kaj jordanianoj estas perfiduloj". Jam tiel laste kiel en 1981, Hussein ripetis - mi citas: "Jordanio estas Palestino, kaj Palestino estas Jordanio."

En marto de 1971 la Palestina Nacia konsilio ankaŭ deklaris - mi citas: "Kio ligas Jordanion al Palestino estas nacia interrilato ... formita ek de tempoj nememoreblaj far la historio kaj la kulturo. Instali unu politikan estaĵon en Trans-Jordanio, kaj la alian en Palestino estas neleĝe".

Tamen ĉirkaŭ la 1970aj la arabaj registaroj komencis distingi inter jordanianoj kaj palestinanoj. Tio kio antaŭe estis rigardata kiel perfido, subite iĝis la ĉeflinio de la propagando.

En marto de 1977 la membro de la plenuma komitato de PLO Zahir Muhsein konfesis en sincera intervjuo al la nederlanda gazeto Trouw pri jeno - mi citas:

"Nur por politikaj kaj taktikaj kialoj ni ja diras nun pri ekzistado de palestina popolo, ĉar la arabaj naciaj interesoj postulas ke ni insistu pri ekzisto de iu distingebla 'palestina popolo' simple por kontraŭi la Cionismon. Sekve de taktikaj kialoj Jordanio, kiel suverena ŝtato kun la difinitaj landlimoj, ne povas esprimi postulon por Hajfo, Jaffo, Ber-Ŝeva kaj Jerusalemo. Tamen apenaŭ ni efektivigas nian rajton je tuta Palestino, ni ne atendos eĉ minuton por unuigi Palestinon kaj Jordanion."

JordanioEn 1988, kiam la unua intifado eksplodis, Jordanio oficiale rezignis de iuj ajn postuloj havi sian suverenecon je tiel nomata Okcidenta Bordo. Dum la lastaj jaroj jordaniaj aŭtoritatoj malcivitanigis milojn de palestinanoj de ilia jordania civitaneco. Jordaniaj aŭtoritatoj faris tion por du kialoj.

Unue, ĉar fremdaj Hashemitaj regnestroj timas, ke iam palestinanoj povos superi ilin kaj repreni sian landon. Kaj due - ĉar malcivitanigo de palestinanoj de ilia jordania civitaneco helpas subteni la falsaĵon kvazaŭ Jordanio ne estas Palestino, kaj tial la palestinanoj devas ataki kaj konkeri Israelon, se ili volas havi iun lokon por si.

Do destinante milojn da siaj civitanoj al sencivitaneco, la jordaniaj regantoj volas igi palestinanojn aspiri fondi alian palestinan ŝtaton en Judio kaj Samario. Ĉi-decido estas granda malustaĵo far la Hashemitaj regnestroj de Jordanio - la fremda klano instalita far Britoj.

Mi ne estas naivulo. Mi ne estas blinda pri ebleco, ke regata far palestinanoj Jordanio povas radikaliĝi. Tamen plu-daŭrigo de la nuna situacio plej eble kaŭzos radikaliĝon ankaŭ. Ni bezonas ŝanĝi la paradigmon. Se ni plu pensos en la sama direkto kiel ni faris ĝis nun, neniu paca solvo por la palestina problemo eblas sen danĝerigi Israelon kaj rompi socian ordon en Judio kaj Samario. Reinstali milionojn da palestinanoj el
ĉie en ĉi tiuj malgrandaj provincoj simple maleblas, kaj tio ne okazos.

Al skeptikuloj mi diru: kio estas alternativo? Ĉu lasi la nunan situacion kiel ĝi estas? Ne, miaj amikoj. La mondo devas agnoski, ke tie ekzistis sendependa palestina ŝtato ek de 1946, kaj ĝi estas Reĝlando de Jordanio.

Permesante al ĉiuj palestinanoj propravole instaliĝi en Jordanio estas pli bona vojo al paco, ol la nuna tiel nomata du-ŝtata solvo (envere tri-ŝtata solvo), kiun puŝas UN, Usona administracio kaj reg-elitoj de la mondo. Ni volas nur demokratian sen-perfortan solvon por la palestina problemo. Tio postulas, ke oni donu rajton al palestina popolo propravole enloĝiĝi en Jordanio kaj libere elekti ilian propran registaron en Amano. Se la nuna Hashimita reĝo estos same populara kiel hodiaŭ, li restos kun sia potenco. Estas popolo de Palestino kiu devas decidi tion en vere demokratia elekto.

Miaj amikoj! Ni akceptu la tute novan direkton. Ni agnosku ke Jordanio estas Palestino.

Kaj al la okcidenta mondo
2) mi diras:
Ni devas diri la veron: la veron ke Jordanio estas Palestino. La veron, ke Samario kaj Judio estas partoj de Israelo. La veron, ke Jerusalemo devas ne fali. La veron, ke Israelo estas la unusola demokratio en la malluma tirania regiono. La veron, ke Israelo estas la rad-engaĝilo de la Okcidento.

Certe, mi estas nur eksterlanda gasto, kaj mi devas esti modesta. Israelo estas demokratio, kaj mi estimas ĉiun decidon, kiun la popolo kaj ĝia registaro faros. Tamen mi estas fiera
kaj danka esti ĉi tie kun la ebleco komuniki miajn pensojn kaj kredojn al vi.     
Toda raba (grandan dankon) ... Kaj ŝalom (pacon) al vi ĉiuj.

*        *
*
    
Postkomentoj

Mi pemesu al mi fari kelkajn postkomentojn.

Mi ĉiam admiris la personecon de Geerd Wilders, kaj mi legis multajn el liaj paroloj. Sendube li estas granda oratoro kaj pensanto de nia tempo. Tamen ĉi-supra parolo elstaras eĉ inter liaj aliaj simile grandaj, ĉar ĉi-kaze ĝi estas ankaŭ netipe detala kaj profunda esploro. Ĝi entenas la esploron kaj kolekton de atestaĵoj prezentitaj en elokventa raporto de unu el plej bonaj advokatoj de Israelo kvazaŭ dum proceso, kie Israelo estis antaŭ-kondamnita.

En ĉi tiu parolo Wilders referas al multaj gravaj historiaj okazaĵoj kaj fenomenoj de la moderna tempo, pri kiuj necesas klarigi pli detale.


1) Parolante pri 50 milionoj da fuĝintoj post la 2a mondmilito en Eŭropo (kaj aliloke), necesas aldoni, ke la Aliancanoj en Eŭropo (
malkiel Israelo en 1967 kaj en la postaj militoj) venkis plene kaj agis kiel venkintoj plej eble decideme sen atenti ies opiniojn en la mondo. La aliancanoj ja estis la "mondo" (mondaj superpotencoj).

Koncerne Israelon, ne nur la tiel nomata "mondo" ĉiam konsideris ĝin kvazaŭ pario: sed la israelaj politikistoj mem konsentis agi kvazaŭ Israelo estus pario. Anstataŭ agi kiel la loka superpotenco (kia ĝi envere estis), kaj anstataŭ fariĝi tute sendependa ekonomie kaj milite de Usono kaj de la Okcidento, ĉiuj israelaj registaroj preferis agi kvazaŭ subuloj de la mond-potencoj, serĉante "favorojn" de tiuj potencoj (vane!).    

En 1967 la venko de Israelo povus esti same plena kaj definitiva, kiel tiu de Aliancanoj en Eŭropo. Israelo tiam povis kaj devis elpeli ĉiujn islamanojn el Judio, Samario kaj Jerusalemo komplete. En tiu unika dum jarmiloj momento Israelo devus tuj plene reposedi la Templan Monton - la plej sanktan lokon de Judoj kaj Kristanoj; tuj forigi de tie la neleĝe konstruitajn moskeojn kaj komenci rekonstrui la 3an Templon. Ja ĝuste post militvenkoj (precipe en justaj sinliberigaj militoj) tiaj grandaj popol-elpeloj kaj rearanĝoj estas pli facile pravigeblaj.   

Ja ĉu eblus imagi ke la Aliancanoj post konkero de Germanio, tamen lasus netuŝitajn ĉiujn naziajn simbolojn kaj organizaĵojn?! A
ŭ ke ili haltus kaj ne enirus Germanion? Estis male: la Aliancanoj efektivigis severan planon de sen-naziigo de Germanio... Tamen kie estas plano de sen-islamigo de Israelo?

Bedaŭrinde en 1967 eĉ Israela propra registaro rifuzis rigardi sian revenkon de Jerusalemo, de Judio kaj Samario kiel la efektiviĝon de la mult-miljara spirita revo. Male: ili ignoris ĉiujn spiritajn kaj religiajn aspektojn sekve de ilia propra sekulara mondpercepto. Kaj la plej grava (la sola) malamiko - Islamo - ne estis eĉ nomita (kial e
ĉ mencii sen-islamigon).    

Des malpli la mondpotencoj emis, ke Israelo plene profitu de sia venko (ŝanĝinte la bilancon de fortoj preferindan por la tiamaj mondpotencoj).      

Tiel-
ĉi la plej favora momento por la drasta ŝanĝo en la regiono estis perdita, lasinte la nesolvitajn problemojn kreski kaj multobliĝi.  


2) S-ro Geerd Wilders kaj kelkaj aliaj klarvidaj politikistoj bone komprenas, kia ekzisto-danĝero por la Eŭropaj landoj estas islamo enlasita internen.  Sed ve, la dominanta pozicio de la Eŭropaj registaroj ĝis nun restas la honta groteska sklavemo (dhimmitude) rilate al la islamanoj interne kaj ekstere. Ĝuste groteska! Ja en tiu sama Nederlando, malkiel Wilders, alia politikisto opinias, ke por konservi socian ordon,
ne islamaj enmigrintoj prefere revenu al iliaj fekostanoj, sed la nederlandaj judoj - al Israelo!

Same groteske sveda politikisto rezonas ke svedoj nun prefere rilatu al islamanoj plej eble indulge. Kial? Ĉar kiam islamanoj iĝos maĵoritato en Svedio ...

!!!

... ankaŭ ili espereble traktos svedojn bone!

En Aŭstrio juĝisto ĵus aljuĝis punpagon al aŭstra pensiulo por ... por jodlado [tirolkantado] sur lia propra tereno, ĉar tiu kantado kvazaŭ "ofendis" kaj malhelpis preĝadon de islamano sur la najbara tereno!  

En Parizo, Londonistano, Usonstano - ĉie manifestiĝas la sama memmortiga sklavemo de la registaro antaŭ la islamaj piranjoj.

Ve, ĉi-tia
restas ĝis nun la dominanta pozicio de la Eŭropaj registaroj: kaj rilate ne al ies, sed al sia propra sorto, al sia propra bonfarto.

Estas neniu bazo por esperi ke la nunaj Eŭropaj kaj Usona registaroj deziru iun ajn bonon por Israelo - konsiderinte ilian eternan profundan antisemitismon (nun evoluintan en anti-Cionismon aŭ anti-israelismon). Male, ili ordinare deziras malbonon, kaj ili ne kontraŭus se iuj (ekzemple Irano, Hizballao, iu ajn) korektu tiun iaman "eraron" kaj nun gravan "obstaklon" por ilia sklavema politiko rilate al islamo.

Tamen kiam ili insistas, ke Israelo enlasu aldone tiom kaj tiom da milionoj da islamanoj, kaj ke islamanoj fariĝu en Israelo maĵoritato, ne eblas diri kvaza
ŭ Eŭropanoj faras tion malbonvole nome al Israelo. Kial? Ĉar ili faras la samon al si mem ankaŭ! Dum Israelo batalas por sia ekzisto kaj konservo de la nacia identeco, la ceteraj okcidentaj landoj "batalas" por ilia malekzisto kaj detruo de ilia propra nacia identeco: la identeco, pri kiu ili fakte ... hontas! Ili hontas pri sia propra jud-kristana tradicio, kiu ekzempligas la plej sukcesan atingon (inklude Esperanton!) de la homa civilizacio, kaj kiu absolute superas ĉiujn aliajn kultur-religiajn tradiciojn! Do aspirante al sia propra detruo, eŭrabianoj sincere miras, kial Israelo ne same entuziasme volas sekvi ilian planon de memmortigo.

Kaj tia sindetrua politiko manifestiĝas ne nur en vortoj kaj retoriko de la Okcidenta mondo, sed ankaŭ en ilia milita doktrino: doktrino laŭ kiu ili rifuzas defendi sin mem kontraŭ militaj atakoj de islamaj malamikoj! (Kaj temas ne pri ia iu, sed pri mem Usono kaj mondaj super potencoj!)     

Nur antaŭ 25 jaroj Britujo sendis militŝipojn kaj decideme protektis Folklandajn insulojn je alia flanko de la terglobo. Male, antaŭ kelkaj jaroj Irano kaptis britajn maristojn en Mediteraneo 
vid-al-vide la britan militŝipon, liveris ilin en Iranon, humiligis kaj montris ilin televide - kaj nenio okazis al Irano! Nenio!!!

Irano sieĝis usonan konsulejon dum pli ol unu jaro - kaj nenio (krom unu fuŝa provo liberigi ĝin) okazis! Islamanoj eksplodigis usonan kazernon en Livano - kaj nenio okazis. Ili eksplodigis usonan konsulejon en Afriko, usonan militŝipon en Jemeno - kaj ankaŭ nenio okazis.

Fin-fine islamanoj sukcesis fari la atakegon de 9/11 kiu superis tiun de Japanio la 7an de decembro 1941 kontraŭ Perl Harbor. La atako de 9/11 superis tiun kontraŭ Perl Harbor en multaj aspektoj: ja ĉi-kaze oni atakis ne iujn forajn insulojn, periferion de la lando, sed ĝuste la koron, la ĉefurbojn de la lando inklude ĝian militcentron (Pentagon). Laŭ normala logiko en tia situacio ajna atakita lando (des pli la superpotenco) devus senprokraste reataki kaj neniigi unue la ĉefajn simbolojn de la malamiko. Jam je 9/12 Usono devus elvaporigi Mekon kaj Medinon far paro de nukleaj bomboj: nur por bona komenco.

Kaj ni scias, ke nenio okazis... Nu jes, kun multemonata prokrasto okazis iuj tre limigitaj kaj tre konvenciaj "ĥirurgiaj" milit-agoj en Afganistano kaj Irako. Tiom konvenciaj, kun tia "regularo de engaĝiĝo" por usonaj soldatoj, kiu esence diras "Unue ricevu kuglon, kaj respondu
poste". La regularo al malamikoj favora, kaj al la propraj soldatoj rigora (envere perfida!) 

Ĉio tio (en Eŭropo kaj Usono) estas kaj tragedia kaj abomene groteska. Kaj ĉio tio faras tre malfavoran fonon por Israelo. La profetaĵo de 
Eric Hoffer estas forgesita. Ja la Okcidenta civilizacio (la "superpotencoj"!) kaj per sia retoriko kaj per siaj agoj esence diras:

Jen ni ne plu defendas nin, ni pretas perei ĉar ni ja estas tiom malbonaj. Kaj ci, Israelo, kial ci ne agas samkiel ni? Judoj devas perei plej unuaj! Ja kiu alia? Vi, judoj, ĉiam devas perei unuaj.

Kaj la fono do estas tre mabona por la civilizacio
ĝenerale. Kun pli da detaloj kaj malpli da metaforoj la granda bildo estas prezentita ĉi tie, ĉi tie kaj ĉi tie.
 
Alexander Gofen